بعد از ده ، يازده سال يكي از بچه هاي مدرسه زنگ زد و گفت چند تا از بچه ها را پيدا كرده ام و پنجشنبه مهماني داده ام ، بيايي خوش ميگذرد . پنجشنبه از همه سراغ تو را گرفتم ولي هيچ كس از تو خبري نداشت .

رفتم سراغ  كتاب و دفترهاي قديمي ام كه شماره تلفن تو را كه بارها گرفته بودم و هيچ صدايي از آن نيامده بود بار ديگر بگيرم تا شايد باشي ، اما نبودي ..........

تو هيچ نشاني از خودت نگذاشته بودي ، ياد مسير مدرسه افتادم و چهار راهي كه هميشه سر آن از هم خداحافظي ميكرديم تو به شرق ميرفتي و من به شمال ........

به شرق رفتم كوچه ها از پس خيابانها ديده ميشدند . به خياباني رسيدم كه يك بار گفتي خانه مان اينجا است . من به دنبال كوچه اي بودم كه هميشه از آن ميگذشتي ، از آن گذشتم و ناگهان نگاهم روي نام تو كه به رنگ سرخ نوشته شده بود ، ايستاد.......

                                                                       به بهانه ي  هفته ي دفاع  مقدس 

دنيا آنان را خواست ، نخواستندش ، اسيرشان كرد ، پس جانشان را گرو گذاشتند تا رها شوند . مردم ميپندارند آنان ديوانه اند و آنان ديوانه ي حقيقت بزرگي هستند .