يك : اين چه خبر مهمي است كه از آن پرس و جو ميكنند ؟

دو : خبري بزرگ

سه : بعضي هاشان قبولش دارند ، بعضيها نه .

چهار : اين جور نيست كه منكرينش ميگويند .

پنج  : اصلا اين جور نيست كه ميگويند ، به زودي ميفهمند . (1)

گفتند : ما از اين پنج آيه چيزي نميفهميم منظور همان قيامت است ديگر ؟ خبر بزرگ و سوال و

اين حرفها

حضرتش فرمود : خبر بزرگ علي است (2)

مات شده بودند . نباء عظيم ؟ .... علي ؟ .... قيامت ؟ ....

حضرتش فرمود : پدرم علي خودش گفت خدا آيه اي برتر از من ندارد ، خدا خبري بزرگتر از

 من ندارد(3)

سكوت شد . بهت كشف همه را گرفته بود . پس ماجرا اين بود ساده و روشن : خدا خبر مهمش

 را رو كرده بود . تكذيبش كردند . بزرگي اش را كسي نفهميده بود . ناسپاسي ! كفران ! به

عذاب خبرهاي كوچك مبتلا شده بودند .... شده بوديم .

  كلا سيعلمون ! ثم كلا سيعلمون !

1-    آيات يك تا پنج سوره ي نباء

2-    اصول كافي ، روايت از امام باقر

3-    قال اميرا لمومنين : ما لله آيه هي اكبر مني ، ما لله نبا هو اعظم مني

آقاي سيب نفهميد چطور عاشق خانم پرتقال شد . فقط ميدانست ديگر طاقت ندارد آنجا بالاي

 درخت بايستد و همان طور خانم پرتقال را نگاه كند . هر چه خانم پرتقال از سبزي در مي آمد و

 نارنجي تر ميشد ، سيب بي طاقت تر ميشد.سيب هم دلش ميخواست هر چه زودتر به يك سيب

قرمز تبديل شود تا خانم پرتقال او را به غلامي قبول كند . همه سيبها آقاي سيب را مسخره

 ميكردند هيچ كس نديده بود سيب عاشق يك پرتقال شود . به قول خانم بلبل : (( كبوتر با كبوتر

باز با باز )) . خانم پرتقال هم مهر سيب به دلش نشسته بود ، اما رويش نميشد چيزي بگويد . يك

روز باغبان آمد تا همه ي پرتقالها را بچيند . دل آقاي سيب ميلرزيد او فكر كرد الان است كه قلبش

از كار بيفتد . سيبهاي ديگر قاه قاه ميخنديدند . اما قبل از اينكه خانم پرتقال را توي كاغذ بپيچند و

بگذارند توي جعبه ، آقاي سيب آنقدر خودش را تكان داد تا از شاخه افتاد و قل قل رفت كنار جعبه

و خانم پرتقال را صدا كرد .

خانم پرتقال گفت : آقاي سيب ! دارند مرا ميبرند . آقاي سيب گفت : من نميگذارم . همين موقع

باغبان سيب را ديد و گفت به به چه سيبي و آب دهانش را قورت داد و يك دفعه ياد زنش گلاب

خانم افتاد كه حامله بود .

ـ اين را ميبرم براي گلاب تا بخورد و يك پسر لپ قرمز به دنيا بياورد .

و سيب را برداشت و انداخت توي ماشين . سيب وقتي خودش را توي شيشه ي ماشين ديد تعجب

 كرد . توي همين فرصت كوتاه او يك سيب قرمز و بزرگ شده بود در حالي كه فكر ميكرد تبديل

به يك سيب ترش و سفت ميشود مثل بقيه ي سيبهاي درخت . خانم پرتقال هم آنقدر حرص

ميخورد و لپهاي خودش را كند كه دلش خون شد و شد پرتقال خوني . به طوري كه پوستش نازك

شد و پر شد از خالهاي قرمز . پرتقالهاي ديگر ، خودشان را كشيدند كنار و گفتند : واي سرخك

 گرفتي ؟ آدم براي يك سيب بي مزه خودش را به اين روز نمي اندازد خانم . اما پرتقال عين

خيالش نبود . باغبان چشمش به پرتقال افتاد و گفت : عجيبه پرتقال خوني .

پرتقال خجالت كشيد و فكر كرد حتما باغبان فهميده كه او عاشق سيب شده است . باغبان خنديد

و گغت : اين هم براي گلاب خانم . و پرتقال را گذاشت كنار آقاي سيب . سيب كه قند توي دلش

 آب شده بود گفت : واي چرا قرمز شدي ؟ پرتقال گفت : زشت شدم ؟ سيب گفت : نه عزيزم تو

 هميشه خوشگلي .

پرتقالهاي توي جعبه و سيبهاي توي باغ هنوز داشتند غيبت پرتقال و سيب عاشق را ميكردند ، اما

آنها تا شب با هم حرفها زدند و رازهاي عاشقانه گفتند . بعد از شام وقتي آقاي باغبان پرتقال و

سيب را توي بشقاب گذاشت و براي گلاب خانم آورد گلاب خانم حيرت زده گفت : اينها چقدر زود

 رسيده اند ، پرتقال خوني از كجا آوردي ، سيب قرمز ....

سيب گفت : الان ما را ميخورند . پرتقال گفت : بي خيال . سيب گفت : نمي ترسي ؟ پرتقال گفت :

حالا ديگر نه .

ديگر پرتقالهاي توي انباري داشتند ميلرزيدند از اين فكر كه بايد توي دستگاه فشارشان ميدادند ، يا

پوستشان را ميكندند . اما پرتقال خوني داشت براي آقاي سيب ترانه ميخواند . گلاب خانم گفت :

ميخواهم تخمهاي اين پرتقال را بكارم . شايد يك درخت پرتقال در بيايد كه همه ي پرتقالهايش

 خوني باشد . باغبان گفت : سيبش هم مرغوب است ، تك تك تخمهايش را توي همين حياط

ميكارم . آنها پرتقال و سيب عاشق را خوردند و تخمهايشان را كاشتند . خانم گلاب مطمئن بود بچه

 اش از همه ي بچه هاي ده قشنگتر ميشود و درختهاي خانه اش بهترين ميوه ها را ميدهند .

ميدانست به خاطر بزرگي و هيبتش هيچ پرنده اي جرات نزديك شدن به

 مزرعه را ندارد . باد كه در لباس سياهش ميافتاد روحش از روياي فرمانروايي

 پر ميكشيد . اما كسي از هراسي كه در دل او بود خبر نداشت تا روزي كه

چشمان پرندگان از حيرت خيره ماند .

موريانه ها پايه ي مترسك را ويران كرده بودند .