اينجا وقتي گنجشكها ميخواهند گريه كنند ، سر بر شانه هاي نحيف من ميگذارند

و من مي انديشم به وقتي كه بغض خسته ي من . بعد از اين همه صبر طاقتش طاق

 شد و شكست . من سر بر شانه هاي بي برگ كدام درخت خواهم گذاشت و

 عقده خالي خواهم كرد و تو را از ميان درختان سر به فلك كشيده باغ

چگونه پيدا خواهم كرد .

ميدانم نميشود به برگهاي خشك و ناآشناي درختان غريبه اعتماد كرد ،

حتي نميشود براي پرستوها نيز درد و دل كرد . تو نيستي و من سخت

 ميهراسم از آن روزي كه دلم مثل آسمان ابري شود . من در كلمات نميتوانم

 گريه كنم . در شعر نميتوانم زاري ام را بسرايم و در هيچ قصه اي فصل باراني

 دلم را نميتوانم بنويسم . كاش وقت برگ ريزان كنار تو باشم .

هيچ وقت به مرگ فكر نميكرد و حالا غافلگير شده بود . سايه ي بالاي سرش

 او را هر لحظه به مرگ نزديكتر ميكرد . براي فرار ديگر دير شده بود .

در اين لحظه ي آخر به ياد خيلي چيزها افتاد ، به ياد اينكه زندگي چقدر

كوتاه است ، به ياد اينكه دنيا چقدر كوچك است .... و اينكه چرا اين آدم ها

 به خاطر يك مورچه زير پايشان را نگاه نمي كنند .

من نوشتم از چپ

                        تو نوشتي از راست

                                                وسط راه رسيديم به هم 

آمدم بگويم وجودش روح خانه است ، ديدم جلوي تلويزيون خوابش برده .

آمدم بگويم كه دوستش دارم ، داشت جدول حل ميكرد . آمدم بگويم كه وقتي

 نيست يا حتي وقتي هست دلم برايش تنگ ميشود ، پاي تلفن بود .

آمدم بگويم يك دنيا حرف دارم كه برايش بزنم ، چرت ميزد ....

آمدم بگويم دارم ميروم و شايد هرگز برنگردم ، سرش توي حساب كتاب خودش بود .

من هم نگفتم و رفتم .