كاش فقر آنقدر تقوا داشت كه هيچ ايماني را به كفر تبديل نميكرد . كاش آرزوها

 آنقدر سبك بودند كه بعد از نشستن بر سينه ، دل را به سوي خدا پرواز ميدادند .

كاش عشق آنقدر باورشدني بود كه هيچ قلبي او را انكار نميكرد . كاش دل آنقدر

 به خدا نزديك بود كه هرگز احساس تنهايي نميكرد .

………………………..

…………………………………..

…………………………………………….

اما يادمان نرود آن كس كه به وجود آب اطمينان دارد تشنه نمي ماند .

از وقتي خودم را شناختم ، هميشه در حال نوشتن بودم . انگار روح من با نوشتن

 پيوند خورده است . اولين باري كه نوشتم ده سال داشتم ؛ انشايي در مورد معلم

 كه براي جايزه ي آن يك ساعت به من دادند . عقربه هاي طلايي ساعت پشت سر

 هم ايستاده بودند و به من چشمك ميزدند .

از آن به بعد هيچ وقت جرات نكردم نوشته هايم را به كسي بدهم يا بخواهم براي

كسي بخوانم . شايد به اين دليل كه هيچ وقت نخواستم نوشته هايم را با يك ساعت

 عوض كنم !