من درس می خواندم و یک چیز دیگر و همیشه این یک چیز دیگر وبال گردنم

بوده است .

بهتر است آدم همان مهندسی یا هر زهرمار دیگری را که شغلی علمی قلمداد

میشود بخواند . چون در نهایت علم بی خطر است و مثل ادبیات ، هنر و فلسفه

آدمها را به رنج نمی اندازد . ادبیات و هنر و بالاخص این دو آن مبانی ممنوعه ای

 است که چشم تو را می گشاید ، بغضت را زیاد می کند ؛ شاید از چیزی که

میبینی یا چیزی که دوست داری ببینی و یا بایست ببینی ، و این گونه است که

اندوه میخوری ، زجر میکشی و زود پیر میشوی . مثل من !

همیشه دو گروه راحت ترند : عوام و خواص . آنهایی که نمی دانند و

 آنهایی که خیلی می دانند . این وسطی ها رنج میکشند . و من از طبقه ی وسط ام .

وقتی که می دانی ، کمی می دانی ، مصائب تو شروع میشود . دیگرحتی نمی توانی

پایین بروی یعنی مثل عوام باشی ، چون بالاخره یک چیزهایی را می دانی ،

 چیزهایی را دیده ای که شاید نباید می دیدی و این دیگر همیشه با تو هست .

 همیشه و همیشه تا به ابد .