دستنوشته

امروز

sadboy — Thu, 05 Jun 2008 13:14:18 GMT

امروز آبی بود

امروز عصبانی شدم

امروز شعر خواندم

امروز حرف شنیدم

امروز دیوانه شدم

امروز صبر کردم

امروز بی تفاوت نگاه کردم در عین عصبانیت

امروز باز هم صبر کردم

امروز عصبانیتم را سر کس دیگری خالی کردم

امروز غیبت کردم و سر کلاس حاضر نشدم

امروز خندیدم بی دلیل ، امروز با داشتن دلیل گریه نکردم

امروز ناسزا گفتم

امروز خاکستری شد .

در ستایش جهل

sadboy — Wed, 02 Apr 2008 14:02:11 GMT

من درس می خواندم و یک چیز دیگر و همیشه این یک چیز دیگر وبال گردنم

بوده است .

بهتر است آدم همان مهندسی یا هر زهرمار دیگری را که شغلی علمی قلمداد

میشود بخواند . چون در نهایت علم بی خطر است و مثل ادبیات ، هنر و فلسفه

آدمها را به رنج نمی اندازد . ادبیات و هنر و بالاخص این دو آن مبانی ممنوعه ای

است که چشم تو را می گشاید ، بغضت را زیاد می کند ؛ شاید از چیزی که

میبینی یا چیزی که دوست داری ببینی و یا بایست ببینی ، و این گونه است که

اندوه میخوری ، زجر میکشی و زود پیر میشوی . مثل من !

همیشه دو گروه راحت ترند : عوام و خواص . آنهایی که نمی دانند و

آنهایی که خیلی می دانند . این وسطی ها رنج میکشند . و من از طبقه ی وسط ام .

وقتی که می دانی ، کمی می دانی ، مصائب تو شروع میشود . دیگرحتی نمی توانی

پایین بروی یعنی مثل عوام باشی ، چون بالاخره یک چیزهایی را می دانی ،

چیزهایی را دیده ای که شاید نباید می دیدی و این دیگر همیشه با تو هست .

همیشه و همیشه تا به ابد .

در ستایش بهار

sadboy — Thu, 20 Mar 2008 13:43:18 GMT

دانه های الماس گون باران ، جوانه های زمردفام بر شاخه های پر پیچ

و بی برگ درختان ، شکوفه های سپید و صورتی ، بنفشه های سر خم کرده

بر خاک خیس ، دستان ورزیده ی باغبان ، همه و همه پیامبر آمدنت هستند ،

آمدن تو که با قدم به قدمت زندگی و شادی را ارزانی میداری . تو که گام نهادنت

بر هر کوی و دشت ودمن نوید زندگی ست ، باروری و بیداری .

آری تو از راه می رسی ، روز نو میشود ، درختان ، سبزه ها ، گلها ،

کوه ها و جنگلها ، همه وهمه ، پرندگان نیز ، تو می آیی و من اینجا

روبروی آینه به دنبال چین تازه ای در گوشه ی چشمانم میگردم .

دستان تو طبیعت را نو میکند و دستان مرا پیر ؛ نه تو میتوانی نیایی و

نه من میتوانم بمانم .

خوش آمدی .

جامعه جهانی و سکوت

sadboy — Fri, 14 Mar 2008 06:57:21 GMT

آلن دو بنوا می گوید : من هیچگونه گرایشی نه به صدام دارم و نه

به رژیم بعثی عراق . با نفرت و انزجار به یاد می آورم که این رژیم

در ماه های اوت و سپتامبر 1988 چگونه مردم کرد را به طرزی

وحشیانه مورد حملات گازهای شیمیایی قرار داد . البته این رویداد ،

افکار عمومی بین المللی را برنینگیخت ، چرا که از دیدگاه

وال استریت ، خون شهید کرد ، همان اندازه کم ارزش است

که خون کودکان فلسطینی برای اسحق شامیر یا مرگ بابی ساندز برای تاچر .

و بعد می افزاید : .... و این امری طبیعی است چون کردها نفت ندارند !.

نفرین

sadboy — Thu, 28 Feb 2008 06:07:13 GMT

در ایران معمولا به آدم های منفعل و کمرو می گویند آدم خوب !

آنکس که دوستش داشتم روزی به من گفت : تو مرد خوبی هستی ،

می خواستم بدانی....................

لعنت بر من ...

coming soon

sadboy — Sun, 27 Jan 2008 13:59:43 GMT

تولدی دیگر نزدیک است

مژده باد بر خویشتن

و درود من با همرهان زمان در کشاکش جور زمانه و اهلش

برای خویشتن

sadboy — Fri, 06 Jul 2007 13:41:03 GMT

چرا حالا كه ميخواهم تو نميخواهي ! چرا حالا كه بايد، نيستي؟ چرا حالا كه وقت گفتن

است ، نميشنوي ؟ واي اگر به موقع ميرسيديم ديگر نيازي به ساعتهاي ديواري و مچي

نبود . ديگر نه تيك تاكي و نه زنگي ؛ اما حالا كه بايد ابرهاي ترديد كنار بروند و خورشيد

يقين طلوع كند ، معلوم نيست تو در كدام اتاق كدام طبقه از كدام آسمانخراش ترس

گير كرده اي ؟

شايد تو هم مثل من مرددي ، اما من مثل تو مردد نيستم . من به واقعيت يقينم شك دارم ؛

اما تو به من شك داري ، به خودت ، به احساست ، به حرفت ، به عملت . به هر چيزي

كه ما را به هم متصل كند .

اگر اكنون بگذرد اكنون هاي ديگر همه ديرند و وقتي دير ميشود ديگر آني نيستيم كه بايد

ميبوديم . زمان همه چيز را تغيير ميدهد . اين عهد و پيمان طبيعت است با همه چيز .

ميترسم كه پيش از آن كه مرا بشنوي ، تصميمي بگيري كه پروانه ها را شرمنده كند .

كاش ميفهميدي كه بايد توضيح بدهيم براي چيزهايي كه ديگران قادر به دركشان نيستند .

بايد لغات را تشريح كرد تا علت مرگ كلام ظاهر شود و گرنه من و تو تا قيامت در

هاله اي از ندانستن ، نفهميدن ، نديدن و در رنج بي حساب باقي خواهيم ماند .

حالا كه ميخواهم نيمي از راه را با من بيايي و گپي دوستانه بزنيم ، معلوم نيست در پشت

كدام چراغ قرمز گرفتار شده اي ؟ شايد در راه كه مي آمدي ، تصادف كرده اي و منتظر

پليسي تا بيايد و كروكي بكشد . چرا زماني كه با من تصادف كردي ، نخواستي كروكي

بكشند و صبر نكردي ؟

چرا نماندي تا حقت را بگيري ؟ حالا كه ميخواهم حقوقت را بدهم ، ادعاي هيچ حقي

نداري . حالا كه ميخواهم عدالت را برايت به دادگاه بكشانم ، فرار ميكني . حالا كه

ميخواهم سلامت بدهم با ترديد ، تنها نگاهم ميكني . از جان اين لحظه ها چه ميخواهي ؟

از جان خودت ؟

من آزموده ام ، براي رسيدن بايد جنگيد ؛ اما حالا كه ميخواهم برسم تو صلح كرده اي .

كاش ميگفتي چه ميخواهي ؟ كاش ميگفتي چه ميكني ؟

آن وقت شايد دوباره بلبل ها بلند آواز مي خواندند و كبوترهايي كه راه خانه را گم كرده اند

باز ميگشتند . اگر دير شود هيچ عقربه اي برايمان دلش نخواهد سوخت . بايد سريعتر

خودمان را ملاقات كنيم .

صلح حرفه ماست

sadboy — Sat, 09 Dec 2006 12:02:18 GMT

دکتر استرنج لاو ، استنلی کوبریک ، امریکا ، روسیه ، کاخ سفید ، اتاق جنگ ، بمب اتم ،

های هیتلر ، فاشیسم ، خلوص عصاره ی طبیعت ، در گیری ، خونریزی ، جنگ جهانی ،

کمونیسم ، امپریالیسم ، تهدید ، مذاکره ، مصالحه ، انفجار ، ابر قارچی شکل و ......

(( شما نمیتوانید اینجا نزاع کنید ، اینجا اتاق جنگ است ! ))

دکتر استرنج لاو کمدی سیاه استنلی کوبریک در مورد منازعات بی بهای امریکا و روسیه است .

فضا ، ماه ، بمب هیدروژنی ، دستگاه قیامت ، تخریب دنیا ، 20 میلیون کشته ، 120 میلیون

کشته شده ، نابودی زندگی ؛ همه و همه ، تنها بحثهای این دو قدرت جهانی است . دو کشوری

که خود را مالک دنیا و بشریت میدانند و در صدد تشکیل سازمانی با ساختار دلخواه خود

هستند .......

این فیلم که بر اساس داستان آژیر قرمز نوشته ی پیتر جرج ساخته شده ، حکایت مردان ارتشی

آرزومند جنگی است که نقشه ی یک مکاشفه ی هسته ای مضحک و در عین حال رعب آور

را در سر میپرورانند . طی وقایعی سیاسی و نظامی دو ژنرال نیروی هوایی امریکا ، فرمانده

جک د.ریپر و ریاست کل ترگیدسون توطئه ای هوشمندانه و غیر قابل نفوذی را در جهت حمله

به اهداف استراتژیک شوروی با بمبهای هیدروژنی پایه ریزی میکنند . استرنج لاو ، اندیشه ی

پنهان ورای تمام این نیرنگها را تشکیل میدهد . دانشمند فلجی که نظرات غریب و وحشت زایی

پیرامون آینده ی بشریت دارد . هم زمان دولت مقتدر روسیه ! برای مقابله به مثل پرده از نقشه ای

شوم بر میدارد که منجر به حذف حیات نباتی و حیوانی از روی زمین خواهد شد . رئیس جمهور

ایالات متحده در صدد بر می آید تا از طریق سروان ماندراک ، تنها افسر توانا در عرصه ی

توقف عملیات ، مانع از نابودی زمین شود . افسری که خود بر اثر نوعی توهم روانی باعث

بروز این مشکلات شده است .

اما درگیریهای بی ارزش طرفین در چنین وضعیت خطیری که زندگی تمام انواع بشر را تهدید

میکند ادامه داشته و جهان و انسانیت مفهوم چندانی را برای آنها در بر ندارد ......

به هر حال این داستان فیلمی از استنلی کوبریک است که نامش برای اعتبار هر فیلمی کفایت

میکند چه برسد به : دکتر استرنج لاو یا چگونه نگرانی های خود را متوقف کنیم و به بمبها

عشق بورزیم .

برای فلسطین

sadboy — Sun, 16 Jul 2006 18:41:18 GMT

و ببينيد چگونه آرامش ما را اسير خود كرده است ...... در حالي كه هم كيشانمان

در خاكي آشنا ، كمي آن طرفتر در كنار درختان زيتون و زندگي جان ميدهند ......

براي هدي قارية :

هدي عزيز ! او در راه است . از كمي روندگان نهراس ؛ كه بيشتر مردم بر گرد

سفره اي جمع شده اند كه سيري آن كوتاه و گرسنگي اش طولاني است . ميدانيم

كه سخت است اما باور داشته باش ، و منتظرش بمان چرا كه انتظار او تنها حقيقت

سپيد روزگار ماست ...

به بهانه ي جنايات وحشيانه ي رژيم صهيونيستي در نوار غزه

پي نوشت : از شما دوست عزيز تقاضا ميشود در صورت امكان براي هدي

پيامي به تسلي بنويسيد .

بی قرار

sadboy — Thu, 06 Jul 2006 14:44:32 GMT

خسته و بي رمق رسيد خانه . در را كه باز كرد ، يكهو نور اتاق پاشيد روي صورتش .

فكر كرد .... صبح كه ميرفت ، انگار چراغها را خاموش كرده بود . يادش نيامد .

راديو را روشن كرد و لباسهايش را يكي يكي به جالباسي آويزان كرد . دستي به

موهايش كشيد و نشست .

دست و دلش به هيچ كاري نميرفت . دلش كه نه .... دلش ميخواست الان بلند شود و

به جاي عذرخواهي ، يك شام حسابي درست ميكرد ، اما نتوانست . فقط زل زد به

گلهاي پيچ و تاب خورده ي قالي و رفت توي فكر . هميشه همين طوري بود . وقتي

دعواشان ميشد ، تا چند روز ، نه قهر بودند ، نه آشتي . اما اين دفعه فرق ميكرد

انگار ؛ يك جور ديگري بود . دلش براي او تنگ شده بود . دوست داشت زودتر

مي آمد خانه . يعني الان كجا بود ؟ پيش دوستاش ؟ سر كارش ؟ رفته بود به

مادرش سر بزند ؟ يا داشت – همين جوري ، الكي – توي خيابان راه ميرفت ؟ ...........

خسته بود . خوابش مي آمد . رفت توي اتاق كه يكهو خشكش زد . آنجا بود ؛

با دهاني باز و چشمهايي كه به در خيره مانده بود ..................